Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pozostałe. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pozostałe. Pokaż wszystkie posty

Niepogoda



Mówimy, co tu,
co tam,
coś gdzieś grzmi.
Gdziekolwiek.

Bywa tak, że wiszą
strzępy podzielone.
Zwykle tylko coś,
czasem:
– moje;
– twoje;
czasem nawet nic.

Przecież to nie-źle.
Życia nie powstrzyma,
więc dlaczego proza
przestaje być miła…?

A mówimy, patrząc do siebie.

Spojrzeć głębiej

okładka książki; Spojrzeć głębiej – Alicja Gajda, ISBN 978-83-9545-180-5

Tak, to ja. Ja jestem.
Stoję tu przed tobą,
siedzę czasem, czasem nawet 
tyle nie potrafię.

Tak, to ty. Posłuchaj,
mam dobrą wiadomość:
już nie warto ściskać gardeł
i odwracać głów.

Próg jest między nami,
więc po co udawać, 
że nie ma tematu? 

Tyle tylko trzeba
– wyrozumiałości,
połączenia światów. 

Nie, to nie jest trudne. 
Powiedz, o czym marzysz? 
Ja się uczę codzienności,
jakbym nie był stąd.

Nie – nie po kryjomu
bo nikt nie zobaczy, 
i nie po cichutku, żeby
słyszeć mógł mnie ktoś. 

Coś się będzie zmieniać,
tak! Czuję to w kościach,
nawet, jeśli słabe. 

Podaj, proszę, rękę,
wszystko będzie dobrze...
Pójdziemy w świat razem. 



_______________________________
dla: kampania społeczna Spojrzeć głębiej zorganizowana w Kędzierzynie-Koźlu, 2019
więcej informacji: [KLIK]

Do gładysza

To uczucie nieprzerwane,
kiedy wszystko masz w kontroli,
i nadętość (że aż boli)
robią twoje zacofanie. 

Niby wiesz, a jednak ciemno.
Niby znasz, lecz tylko z bliska.
Ładny perfum leci z pyska
przed beztroską pełną gębą.

Savoir vivre to jakaś ściema,
są zasady proste przecież:
ktoś nie daje – to nie bierzesz,
jak cię nie chcą – to cię nie ma.

A tak śmieją się z głupoty,
z ignorancji, z lic podwójnych,
wersji bardziej niż niespójnych.
Szkoda, że nie myślisz o tym. 

To uczucie, to wrażenie,
kiedy chcesz wszędzie być śliczny,
nie tylko tu, w sylabicznym,
durnia prędko zrobi z ciebie... 

Ego

Takie odbicie.
Patrzę przed siebie
i tylko usta duże, całkiem duży nos,
zarost, dołeczki zdobią krągłą buzię.
Fajny chłopaczek.

Takie odbicie.
Zerkam i mierzę,
dłońmi przejeżdżam po niezłej twarzy,
szukam oznaki zmiany wczorajszej.
Nie widzę raczej.

Takie odbicie,
nic nie poradzę.
I pewnie czas tu marnuję na próby,
by dojrzeć w środku rysę, otarcie.
Czysty jak zawsze.

Nie ma odbicia
po twojej stracie,
najmniejszej skruchy nie widać, ni żalu,
sama rozbiłaś to lustro w łazience.
Sama jak palec.

Nie ma odbicia,
bo wcale nie tęsknię,
przecież, jak zawsze, byłem nieco dalej.
Umywam ręce. Zabiłaś siebie
– mnie nie dostaniesz.