Pokazywanie postów oznaczonych etykietą życie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą życie. Pokaż wszystkie posty

Nie-jeszcze (Frustracja istnieje)


Istnieje. 
Nie odpowiadam za to, co czuję, 
czasem jest to żal, 
czasem tylko rozczarowanie. 
To nimi podobno ranię.

Gdy słyszę:
„przyznaj — tego chciałaś“,
mam się wtedy 
jak to niemowlę
winne, bo do czucia zmuszone. 

Najlepiej 
nie chcieć, co niewygodne, 
tak dać się,
stanąć na beczce,
czule szepcząc, że można jeszcze.

Istnieje,
lecz nadal nie trzaska,
a może
już się w jej efekcie...?
Przedziwne, że w słowie „frustracja“
jest „racja”.

[praca konkursowa]
inspiracja:



Kolej rzeczy




Kiedy mnie spotkasz – będę wesoła,
z iskierką w oku,
wykrzywiona uśmiechem.
Młoda i miła, taka nawet-nawet,
w oczekiwaniu na coś.

Kiedy mnie liźniesz – będę w rozpuście
pławiła się, gięła
pod twym ciężarem,
wołała cicho (jak potrafią kobiety
w oczekiwaniu na coś). 

Kiedy mnie poznasz – będę zwyczajna;
i warta grzechu, 
i „po jednych pieniądzach”. 
Wezmę także koty, teksty, które leżą
w oczekiwaniu na coś.

Kiedy mnie zgłębisz  – będę ci ciężarem
przy zupie za słonej
szukająca rymu 
do „demakijażu”, „feminizmu”, „kliszy”
w oczekiwaniu na coś. 

A gdy odejdziesz – będę wesoła
z iskierką w oku,
wykrzywiona uśmiechem.
Z zeszytem w kratkę za gankiem stanę,
w oczekiwaniu na wiersz.

Spojrzeć głębiej

okładka książki; Spojrzeć głębiej – Alicja Gajda, ISBN 978-83-9545-180-5

Tak, to ja. Ja jestem.
Stoję tu przed tobą,
siedzę czasem, czasem nawet 
tyle nie potrafię.

Tak, to ty. Posłuchaj,
mam dobrą wiadomość:
już nie warto ściskać gardeł
i odwracać głów.

Próg jest między nami,
więc po co udawać, 
że nie ma tematu? 

Tyle tylko trzeba
– wyrozumiałości,
połączenia światów. 

Nie, to nie jest trudne. 
Powiedz, o czym marzysz? 
Ja się uczę codzienności,
jakbym nie był stąd.

Nie – nie po kryjomu
bo nikt nie zobaczy, 
i nie po cichutku, żeby
słyszeć mógł mnie ktoś. 

Coś się będzie zmieniać,
tak! Czuję to w kościach,
nawet, jeśli słabe. 

Podaj, proszę, rękę,
wszystko będzie dobrze...
Pójdziemy w świat razem. 



_______________________________
dla: kampania społeczna Spojrzeć głębiej zorganizowana w Kędzierzynie-Koźlu, 2019
więcej informacji: [KLIK]

o alfabecie



o alfabecie ciągłych uplastycznień

a – jak abstrakcja
b – jak brokat na sobie
c – jak ciało chłodnawe
d – jak darmowe danie
e – epizodycznie

o inwektywach w za dużym mieście

f – filigranowa
g – grubymi nićmi szyta
h – halucynogeniczna
i – istotnie truistyczna
j – jak „już nie chcę więcej”

o czasownikach, że czasem się nie da

k – kochać z potrzeby
l – lubić nieco słabiej
ł – łudzić, że przejdzie
m – mieć swoje zdanie
n – nie słyszeć szumów

o obrocie sfery odwilżowej

o – oka rzut jeden
p – przypadek losu
r – rysunek domu
s – sierść kota w praniu

o tym, co dla mnie ważne
ty

o tym, co trzeba dalej
ufać

więc o tym podsumowanie:
za nic
żeby
źle

Co daje

Trzy wnet linijki
i oto pan przyszedł
samotny zupełnie, bo nowy.
Na teraz pierwszy, wciąż niegotowy
wątek panoszy się w głowie.

Trzy akapity
tak gdzieś po czasie,
a oko ma już sprawne, piwne.
Senior zagai, on nieprzeciwnie:
– No dobrze, tato, tak zrobię.

Trzy strony dalej
zrobił, co przyrzekł.
Drzewko kiełkuje w ogrodzie.

Pan poznał panią,
dom murowany,
więc myślą o samochodzie.

Pierwszy tom – nisza,
drugi – klisz zbiorek,
trzeci – już masowa półka.
Gdzieś w tam po drodze
słowo się rzekło:
„Dziecko – nie! – najlepiej dwójka!”.

A po wydaniu wnet się okaże,
że każdy strony wertuje.
Dziwią krytyków, bo jak to tak można!
Nuda aż w oczy kłuje!

Kto więc tak pisze?
Kto jest autorem?!
Gdzie skomentować, że słabe?!!

A winnych nie ma,
to życie samo,
więc pisz, no i czytaj, co daje.

Z nas komu

biję się z myślami
na słowa
i w pierś
– a ty ze mną

biję się czy warto
czasami
dać spokój
– niepewność

to ty o tym mówisz
czy z bogiem czy diabłem
byle w słusznej sprawie

ja – drugi policzek
(niełatwe to wcale)
nadstawię

biję się z myślami
– a ty ze mną
– a tam trzeci
korzysta

słucha nas z daleka
ocenia
nicuje
służbista

„że bić się nie wolno!”
w stół pięścią
w nas kijem

i teraz powiedz komu
z nas wszystkich
na łeb bije

Jutra

Gdzieś między trzecią a czwartą
piszę, bo sen się nie trzyma,
ty leżysz tuż obok, spokojnie,
nie wiedząc, że słowa się imam.

Wspominasz mi często o głodzie,
że ginę, że nadal, że z czasem
mnie jeszcze mniej, że się boję
i nie wiesz ty – już wie papier.

Wspominasz mi zwykle o jutrze,
gdy wdechy bliskie są utrat,
odprężam się wpół, nie udawszy.
Chcę jutra, choć boję się jutra.

Jutra to bliskie przyszłości,
więc palmy się prosto jak świeca
tak samo jak dziś i jak wczoraj
– codziennie potrzeba nas wzniecać.

Tak palmy się prosto, bo jutra
od dzisiaj nie różnią się niczym.
Dopóki się knoty tlą razem,
nie boją się z pojutrza zniczy.

Zaklinam dziś w noc, by się skłonić:
najprostsza ta proza, lecz zdrowa.
Oddycham. Ja płonę nareszcie!
To w końcu jest jutra budowa.

Wypadki chodzą po ludziach [limeryki]

Jeden przychodził zawsze na wino.
Pierwsza butelka, dwie, trzy (plus piwo),
dała znać brutalna
wątroba zapalna.
Adios! Ostatnia kroplówka z morfiną.

***

Drugi ktoś lubił sobie przypalić.
Człowiek po trawce dobrze się bawi;
wręczył mu trzy dyszki,
nie przeczuł opryszczki,
gdy z nieznajomym do lufki wbijali.

***

Trzecia pod barem prosiła o szluga,
odpalił jej w rurkach hipster, dał dzióba.
I zrobił z nią selfie,
nabił na butelkę.
Dziecko ma dziecko – to wielka duma.

***

Czwarty typ – pewniak – myślał, że zdąży
(noga na gazie strasznie mu ciąży).
Spotkał się tir z combi;
nie słyszał, jak trąbi.
W gazecie notka, że pogrzeb w Łomży.

Fakt autentyczny

Nie przestań życia.
Bo nie wiesz, co w przodzie.
A może jest strasznie?

Nie prześpij dnia,
gdy w nocy też śpisz,
„bo na sen czas właśnie”.

Nie cofaj się w tył.
Nie tęsknij za przeszłym.
Nie zerkaj za ramię.

Zwyczajnie idź.
Do przodu, odważnie.
Kontynuuj dalej.

Prawidło


Jutro jest nieznane,
więc nie mów, że dziś warto
mamić,
pluć
i szydzić
czy chwytać za gardło.

To dziś już się kończy,
toteż płacz, że za późno
prosić,
dziękować,
przepraszać,
wybaczać, gdy bluźnią.

Wczoraj? Wprzódy zgasło.
Tak milcz, kryjąc minione
słowa,
gesty,
spojrzenia.
Poczyń miejsce na nowe.


Pokomplikowane



Niech cię nie rozczaruje życie.
Nic już nie toczy się zgodnie z planem
i nie ma rozwiązania dla losu układanki.
By przykuć się, gdzie jest dobrze, i zostać...
nie istnieją takie kajdanki.

Nie istnieją też harfy eolskie,
ni drogowskazy wbite w grunt przez Boga.
Nie łudź się, że prosto powiedzie cię droga;
choć pragnień twych celem spokojna przystań
– nie sięgniesz go, zanim nie skonasz.

A wiesz, czy istnieją też więzi i czucia?
Dziś każdy chce dobrze mieć. A czy czynić?
Jedno, co czujesz: „to skomplikowane”.
Nie ma tu miejsca na spontaniczny
byt prosty jak bezokolicznik.