Pokazywanie postów oznaczonych etykietą do niego. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą do niego. Pokaż wszystkie posty

Niepogoda



Mówimy, co tu,
co tam,
coś gdzieś grzmi.
Gdziekolwiek.

Bywa tak, że wiszą
strzępy podzielone.
Zwykle tylko coś,
czasem:
– moje;
– twoje;
czasem nawet nic.

Przecież to nie-źle.
Życia nie powstrzyma,
więc dlaczego proza
przestaje być miła…?

A mówimy, patrząc do siebie.

04.03.2016

Widziałam w śnie statek, który odpłynął.
Słyszałam: 
Opiekuj się nią, przyjacielu.
To było.
To wszystko już było.

Widziałam – podałeś mi dłoń, gdy upadłam.
Słyszałam: 
Nie mogę podać ci nic więcej.
Do czasu,
Gdy żal skrył się w żaglach.

Widziałam, jak smutne miałeś wtedy oczy.
Słyszałam:
Musimy nasz mały świat przeprosić.
Musimy, bo sami zostaniemy w ciszy.
Dziś to nie przeszkadza,
Dziś to już nie niszczy.

Widziałam, odeszli w dal dawni kompani.
Słyszałam
i nigdy im nie wyjaśniłam,
Bo każdy musi trwać w swojej przystani;
Bo gdzie się kończy stare, tam nowe zaczyna;
Bo teraz to śmiech przez łzy i podryg ramion...
Nic by się nie zmieniło.

***

Nie było to nic wielkiego,
nic złego.
Nie dotykaliśmy siebie,
ja nie grzeszyłam milczeniem,
ty nie obiecywałeś.

To wtedy, gdy wyszłam sama
samiutka,
z Wojasa, Vuitton czy Wittchen.
Tak wielka i wciąż taka mała
w paznokciach krwistych.

Słońce świeciło odważnie,
tak raźniej,
a trawa gilgała w stopy,
bywaliśmy razem do zmroku,
dziwiąc się, jak to rozkoszne.

Nie było to nic wielkiego,
nic złego,
i tylko rozsądku w tym nie ma,
bo nie da się zostać do rana,
a wrócić do domu też...

***

Trudne
to odmiany
w osobach, rodzajach, trybach.

Trudna
to ta scena,
gdy dramat zmienia się w obyczaj

Trudno –
to rozwikłać
czy warto iść w to, bo to klisza

Trudny
to przypadek;
mianownik -> narzędnik...;
i cisza.

***

Chciałabym na zawsze zachować w pamięci to,
co dla mnie ważne.
Daty i miejsca, które się kojarzą,
twarze, ich wyrazy,
dłonie i ich gesty,
dźwięk kroków,
głosy,
głoski i litery,
popalone listy, i zdjęcia, i teksty.

I chcę, by ludzie, których to dotknęło,
mogli pójść dalej:
ci, którym „dziwka” ciśnie się na usta,
ci od morałów,
ci, co są ciekawi
i ten dramaturg
scen marynistycznych…
Niech już sobie pójdą i nie wracają.

I chcę, byś nigdy ty mnie nie żałował,
i swej decyzji.
O tym spacerze z czwartego marca,
kiedy spojrzałeś
na mnie tak inaczej;
o tym, by trwał,
do dziś
i na przód.
I głębiej w las, i jeszcze dalej.


mam

co
kto to
do kogo
czy masz taką pewność
dlaczego
kiedy
jak

nic
to ja
nie powiem
pewność nie istnieje
no bo nie
teraz
tak

otwieramy szyby
i wpuszczamy
słońce
nie
to nie
jest proste
i nie jest na niby

...

ty
ty mnie 
my razem
byle jeszcze dłużej
wspólnie
teraz
ja

chcesz
pragniesz
zmierzamy
wprost dotykać nieba
tworzymy
jedno

no i gra.

Jutra

Gdzieś między trzecią a czwartą
piszę, bo sen się nie trzyma,
ty leżysz tuż obok, spokojnie,
nie wiedząc, że słowa się imam.

Wspominasz mi często o głodzie,
że ginę, że nadal, że z czasem
mnie jeszcze mniej, że się boję
i nie wiesz ty – już wie papier.

Wspominasz mi zwykle o jutrze,
gdy wdechy bliskie są utrat,
odprężam się wpół, nie udawszy.
Chcę jutra, choć boję się jutra.

Jutra to bliskie przyszłości,
więc palmy się prosto jak świeca
tak samo jak dziś i jak wczoraj
– codziennie potrzeba nas wzniecać.

Tak palmy się prosto, bo jutra
od dzisiaj nie różnią się niczym.
Dopóki się knoty tlą razem,
nie boją się z pojutrza zniczy.

Zaklinam dziś w noc, by się skłonić:
najprostsza ta proza, lecz zdrowa.
Oddycham. Ja płonę nareszcie!
To w końcu jest jutra budowa.

Lubię.

Lubię w biurze być sama.
Lubię mieć wolną rękę.
Lubię popisać bez bety*.

Nie lubię nocą bez ciebie
(na krańcu łóżka jak świata ;____; ),
gdy o tym – tylko czas przeszły.

„Lubię...” to takie kiedy
już nie otacza mnie hałas,
chyba że wierszem mi chrapiesz.

Że trzeba za dnia się stęsknić,
tak nawet czasem przystoi...
A potem wszystko jest nasze.



________________________________________
*bez wsparcia redakcyjnego

Niepodległość


biegniemy przed siebie trawami
na boso i nago
pijani
butelkę trzymając pod pachą
śmiejemy się dziś z siebie sami

po lasach ganiamy za rękę
śpiewamy wydartą
piosenkę
w butelkę wbijamy odgłosy
swobodni od startu po metę

na mróz – na pogodę – w upale
czujemy tak samo zawsze

na już – nieustannie – na stałe
razem, bo tylko to ważne

pędzimy za czymś nieuchwytnym
nie znając dnia czy godziny
a jeśli ktoś każe nam przestać
– stępimy, wyrżniemy, zgładzimy

nie szukaj
nie szukaj inaczej
nikogo nie pytaj którędy

nie puszczaj
nie puszczaj tej dłoni
niech rośnie to coś w nas, pomiędzy



________________________________________________
Inspiracja:

Nasza trajektoria

Nie mów mi znowu,
że niczego nie masz.
I nie uciekaj, i nie zapominaj.
Razem na spacery prawie po kosmosie,
gdzie dzień i noc cała płyną jak godzina.

Zmarnowałam tyle
czasu do tej pory.
Liczyłam obłoki i na cud liczyłam.
Nic się nie rozwiąże samo bez powodu.
Gdzie się kończy stare – tam nowe zaczyna.

Napisałam wierszyk
poskładany z wczoraj,
z dzisiaj, i jeszcze z jutra gdybanego.
Jest o samotności w za szerokiej bluzie.
Wódka do herbaty? Nie ma tego złego.

Mówisz o prostocie.
Pewnie nie uwierzysz,
ale mi nie trzeba do przesady wiele.
Dziwne? Tak, bo przeszłość wskazuje inaczej.
To nie moja bajka. Nie było w niej ciebie.

Ile jeszcze trzeba
mijać się bez słowa?
Ile jeszcze płacić, gdy nie czuję winy.
Razem na spacery prawie po kosmosie...
Sami po wertepach z tchórzostwa przyczyny.