Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pisanie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pisanie. Pokaż wszystkie posty

Kolej rzeczy




Kiedy mnie spotkasz – będę wesoła,
z iskierką w oku,
wykrzywiona uśmiechem.
Młoda i miła, taka nawet-nawet,
w oczekiwaniu na coś.

Kiedy mnie liźniesz – będę w rozpuście
pławiła się, gięła
pod twym ciężarem,
wołała cicho (jak potrafią kobiety
w oczekiwaniu na coś). 

Kiedy mnie poznasz – będę zwyczajna;
i warta grzechu, 
i „po jednych pieniądzach”. 
Wezmę także koty, teksty, które leżą
w oczekiwaniu na coś.

Kiedy mnie zgłębisz  – będę ci ciężarem
przy zupie za słonej
szukająca rymu 
do „demakijażu”, „feminizmu”, „kliszy”
w oczekiwaniu na coś. 

A gdy odejdziesz – będę wesoła
z iskierką w oku,
wykrzywiona uśmiechem.
Z zeszytem w kratkę za gankiem stanę,
w oczekiwaniu na wiersz.

Lubię.

Lubię w biurze być sama.
Lubię mieć wolną rękę.
Lubię popisać bez bety*.

Nie lubię nocą bez ciebie
(na krańcu łóżka jak świata ;____; ),
gdy o tym – tylko czas przeszły.

„Lubię...” to takie kiedy
już nie otacza mnie hałas,
chyba że wierszem mi chrapiesz.

Że trzeba za dnia się stęsknić,
tak nawet czasem przystoi...
A potem wszystko jest nasze.



________________________________________
*bez wsparcia redakcyjnego

Chciałabym z ramienia...




Chciałabym z ramienia dojrzeć ułomności
i że próbowałam już na każdy temat... 
A wątpliwe próby ówczesnych linijek
spaliłam w klasycznym rytmie oburzenia.

Żaden ze mnie Norwid – nie „Do potomności”.
Nocą? W stylach strofy i w spójności słowa.
A dniem nikną kunszty, kwestie, koneserstwa;
czekać... Jeszcze wzejdzie nowa nocka młoda.

Tak stawałam tyłem, wypraszałam gości,
co z ust wnet dekadę darli się na afisz...
A, aby przypomnieć wreszcie ich tragedie,
ściska dziś tak mocno i piekli! I nagli!

Nie pamiętam, jaką wersy miały barwę
(pamięć nie ta sama i nie te mądrości),
a ja tylko tęsknię za swym dorastaniem –
chciałabym z ramienia dojrzeć ułomności.

O nauce nauka


Dawniej on mnie:
tych zdań kilka
tęskni za rozumem.

Dawniej on mnie:
nie przestawaj,
choć pisać nie umiesz.

Dawniej on mnie:
Mi – Autorce!
Krytyk! Jak tak można!

Dawniej on mnie:
„W każdym razie,
bądź co bądź” – bez końca.


***

Analizatorzy wszelkiej maści tekstów
wciąż się dobrze mamy, wciąż edukujemy.
Czasem gubię sens ów – czy my ich, czy oni
nas tak nauczają pokory do wersów.

Analizatorzy tekstów wszelkiej maści
(bo to się nie dzieli tylko na gatunki)
gwiżdżemy bez waści na czyjeś pretensje,
bez skrupułów słownik wciskając do garści.

Sami pamiętamy, gdzie zaczynaliśmy,
reszta ma nas za tych, co szybko dorośli
– nie widzimy sensu w wystawianych piątkach.

Sami pamiętamy żywcem o początkach
i jak błagaliśmy o lżejsze półśrodki,
a dziś każde słowo ważymy do końca.

***

Dziś ja tobie:
raz wskazówka, dwa,
to chociaż popraw.

Dziś ja tobie:
chcesz coś spisać?
Chodź, odbijmy od dna.

Dziś ja tobie:
Pomyśl trochę!
Weź to na logikę!

Dziś ja tobie
zrobię dobrze.
Nie jestem krytykiem.

***

To już wspomnienie.
Dekada za pasem z tekstem i dla ludzi.
Budzisz się rano; sam nie kojarzysz,
kiedy zaczęło to nudzić.

To jak mechanizm.
Każda uwaga wpisana jakby automat.
Bo ileż trzeba wykładać to samo,
gdy co debiutant – to noga?

To jest przedziwne.
Czasem się pytam – odkąd znam tę zasadę?
Jakbym się taka już urodziła...
Wykładam kawa na ławę.

To jest silniejsze.
Proszę, autorze, daruj, że chcę ci zmierzyć,
mnie czasem braknie tej cierpliwości,
ale to tobie zależy.

***

Jutro ty komuś:
tu ta narracja
innymi prawami się rządzi!

Jutro ty komuś
o tym, że słabo.
O tym, że ciągle gdzieś błądzi.

Jutro ty komuś,
a on się uprze,
że to raczej kwestia gustu.

Jutro więc wspomnij
mnie taką z dzisiaj.
Takich jak ty będzie z dwustu.