Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kronika. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kronika. Pokaż wszystkie posty

04.03.2016

Widziałam w śnie statek, który odpłynął.
Słyszałam: 
Opiekuj się nią, przyjacielu.
To było.
To wszystko już było.

Widziałam – podałeś mi dłoń, gdy upadłam.
Słyszałam: 
Nie mogę podać ci nic więcej.
Do czasu,
Gdy żal skrył się w żaglach.

Widziałam, jak smutne miałeś wtedy oczy.
Słyszałam:
Musimy nasz mały świat przeprosić.
Musimy, bo sami zostaniemy w ciszy.
Dziś to nie przeszkadza,
Dziś to już nie niszczy.

Widziałam, odeszli w dal dawni kompani.
Słyszałam
i nigdy im nie wyjaśniłam,
Bo każdy musi trwać w swojej przystani;
Bo gdzie się kończy stare, tam nowe zaczyna;
Bo teraz to śmiech przez łzy i podryg ramion...
Nic by się nie zmieniło.

***

Nie było to nic wielkiego,
nic złego.
Nie dotykaliśmy siebie,
ja nie grzeszyłam milczeniem,
ty nie obiecywałeś.

To wtedy, gdy wyszłam sama
samiutka,
z Wojasa, Vuitton czy Wittchen.
Tak wielka i wciąż taka mała
w paznokciach krwistych.

Słońce świeciło odważnie,
tak raźniej,
a trawa gilgała w stopy,
bywaliśmy razem do zmroku,
dziwiąc się, jak to rozkoszne.

Nie było to nic wielkiego,
nic złego,
i tylko rozsądku w tym nie ma,
bo nie da się zostać do rana,
a wrócić do domu też...

***

Trudne
to odmiany
w osobach, rodzajach, trybach.

Trudna
to ta scena,
gdy dramat zmienia się w obyczaj

Trudno –
to rozwikłać
czy warto iść w to, bo to klisza

Trudny
to przypadek;
mianownik -> narzędnik...;
i cisza.

***

Chciałabym na zawsze zachować w pamięci to,
co dla mnie ważne.
Daty i miejsca, które się kojarzą,
twarze, ich wyrazy,
dłonie i ich gesty,
dźwięk kroków,
głosy,
głoski i litery,
popalone listy, i zdjęcia, i teksty.

I chcę, by ludzie, których to dotknęło,
mogli pójść dalej:
ci, którym „dziwka” ciśnie się na usta,
ci od morałów,
ci, co są ciekawi
i ten dramaturg
scen marynistycznych…
Niech już sobie pójdą i nie wracają.

I chcę, byś nigdy ty mnie nie żałował,
i swej decyzji.
O tym spacerze z czwartego marca,
kiedy spojrzałeś
na mnie tak inaczej;
o tym, by trwał,
do dziś
i na przód.
I głębiej w las, i jeszcze dalej.


o alfabecie



o alfabecie ciągłych uplastycznień

a – jak abstrakcja
b – jak brokat na sobie
c – jak ciało chłodnawe
d – jak darmowe danie
e – epizodycznie

o inwektywach w za dużym mieście

f – filigranowa
g – grubymi nićmi szyta
h – halucynogeniczna
i – istotnie truistyczna
j – jak „już nie chcę więcej”

o czasownikach, że czasem się nie da

k – kochać z potrzeby
l – lubić nieco słabiej
ł – łudzić, że przejdzie
m – mieć swoje zdanie
n – nie słyszeć szumów

o obrocie sfery odwilżowej

o – oka rzut jeden
p – przypadek losu
r – rysunek domu
s – sierść kota w praniu

o tym, co dla mnie ważne
ty

o tym, co trzeba dalej
ufać

więc o tym podsumowanie:
za nic
żeby
źle

Na dzień dziecka



Do Oli [limeryki]


Lalka schowana w szafce pod kluczem
(ja na nieszczęście szybko się uczę;
działanie agentki;
pędem do łazienki).
Barbie od teraz chodzi w peruce.

***

A moja siostra na rowery zdała,
(karta wysoko, bo ja ciągle mała).
Dwa krzesła jak tyczki...
Gdzie są te nożyczki?
Lańsko, i biegiem przeprosić jak strzała.

***

Dziesięć lat starsza siostra przykład daje:
gra w państwa-miasta, pomijając kraje.
„Na J rzecz to jakla?
Zero punków!” – papla.
Foch! Ja już nie gram więcej z tym hultajem.

***

Śpiewając „Cztery mile za Warszawą”,
sądziła, że jej tylko zbiję brawo.
Też pośpiewam w szkole...
Panie są zdziwione.
Matki telefon rwie się tak co rano. 

Nasza trajektoria

Nie mów mi znowu,
że niczego nie masz.
I nie uciekaj, i nie zapominaj.
Razem na spacery prawie po kosmosie,
gdzie dzień i noc cała płyną jak godzina.

Zmarnowałam tyle
czasu do tej pory.
Liczyłam obłoki i na cud liczyłam.
Nic się nie rozwiąże samo bez powodu.
Gdzie się kończy stare – tam nowe zaczyna.

Napisałam wierszyk
poskładany z wczoraj,
z dzisiaj, i jeszcze z jutra gdybanego.
Jest o samotności w za szerokiej bluzie.
Wódka do herbaty? Nie ma tego złego.

Mówisz o prostocie.
Pewnie nie uwierzysz,
ale mi nie trzeba do przesady wiele.
Dziwne? Tak, bo przeszłość wskazuje inaczej.
To nie moja bajka. Nie było w niej ciebie.

Ile jeszcze trzeba
mijać się bez słowa?
Ile jeszcze płacić, gdy nie czuję winy.
Razem na spacery prawie po kosmosie...
Sami po wertepach z tchórzostwa przyczyny.